Catherine The Vampire

Дзень падыходзіў да канца. Кацярына пачала прачынацца. Як заўсёды, першае, што яна заўважыла, расплюшчыўшы вочы, гэта пах сырасці ў падвале. Яе гэта не вельмі турбавала; яна прывыкла да гэтага за дзесяцігоддзі, але заўсёды заўважала гэта, прачынаючыся. Яна жыла ў пакойчыку ў падвале закінутага дома. Калісьці тут жыў бамж, таму ў пакоі стаяла нейкая мэбля, а сцены былі часткова абклееныя старымі пацёртымі шпалерамі, за якімі часам чуваць было шолаханне насякомых. Цалкам прачнуўшыся, Кэтрын пацягнулася, як кошка, і села на матрац. Яна не ведала, што будзе рабіць сёння. Яе прага крыві, якую яна перыядычна адчувала, у дадзены момант асабліва не турбавала. Напярэдадні вечарам яна выйшла на паляванне, таму наступныя дні магла пражыць спакойна. Крыху павярнуўшыся ўлева, яна заўважыла, што ў пакоі не адна; каля яе сядзеў кот і ўважліва сачыў за ёй. Больш за ўсіх на свеце Кацярына любіла катоў; яна ім давярала. Многа было ў яе жыцці, якое расцягнулася ўжо амаль на пяцьсот гадоў. Кэтрын даўно перастала называць іх, таму што калі даваць імёны катам, потым іх было цяжэй страціць. Кот устаў і пацягнуўся, як і Кэтрын, потым падышоў да яе. — Мы з табой падобныя, — сказала Кэтрын, таксама падымаючыся на ногі. «Наперадзе нас чакае яшчэ адзін дзень. Хадзем, ужо цёмна. Пара на вуліцу». Яны ўдваіх накіраваліся да выхаду...